Na de oorlog werd het korps niet langer meer beschouwd als een onderafdeling van de Dubbeldamse Oranjevereniging, maar werd Pro Patria zelfstandig. De stuwende kracht in die tijd was de heer C. van der Merwe. Kort na de oorlog werd deze dirigent gekozen tot voorzitter. Deze functie bekleedde hij tot december 1964. Een andere stuwende kracht was de heer J. Blaak die van oktober 1941 tot december 1976 penningmeester was. Door gebrek aan repetitieruimte was het korps genoodzaakt om te repeteren in werkplaatsen en boerenschuren. Dit kostte leden, maar de uitbreiding van Dubbeldam zorgde na enige tijd gelukkig voor een toevoer van nieuwe leden. Ook leverde het vanaf 1954 een goede repetitiegelegenheid op, namelijk het verenigingsgebouw 'De Schuur'.

De regelmatig terugkerende optredens waren, naast de nationale feestdagen, ook de landelijke Pijperdagen waar talloze tamboer -en pijperkorpsen samen musiceerden. Tot aan het 25-jarig bestaan hadden we de beschikking over 8 marstrommels, 8 hoorns, een grote trom en vijftig fluiten. Het uniform was van 1936 tot 1950: zwarte broek, wit overhemd, oranje stropdas en een zwarte baret. In 1950 werd de baret vervangen door een witte pet.

Door de grote aanwas van jeugd werd in 1961 besloten om een aparte jeugdgroep op te richten. Jong Pro Patria, opgericht 17 juni 1961, startte met ongeveer twintig leden. Tijdens de jubileum uitvoering, 25 jaar Pro Patria, in het najaar van 1961 sloegen en bliezen deze jongeren hun partijtje al aardig mee. Zij begonnen in het uniform waar de senioren ook mee zijn begonnen.

In die jaren verzorgde Pro Patria diverse optredens en werd ook opgetreden in België en Frankrijk. In 1966 werd het uniform voor de senioren vervangen. Een blauwe broek met gouden bies, rood jasje , wit overhemd, zwarte stropdas en  een blauwe pet met witte pluim werd het nieuwe uniform.

De korpsnaam was inmiddels veranderd in tamboer-, pijper- en trompetterkorps, maar als rond 1974 het aantal fluitisten tot nul gereduceerd is verandert de korpsnaam in tamboer- en trompetterkorps. Aan het instrumentarium werden twee sousafoons toegevoegd, later gevolgd door vier tubafoons. Bij het slagwerk vond ook uitbreiding plaats: naast woodblocks, sambaballen en cowbells kwamen er ook twee drietroms. In 1978 kwam er ook nog een set timbales bij  en in 1981 een xylofoon. Later is hier nog een marimba aan toegevoegd. Op 30 april 1978 presenteerden Pro Patria en Jong Pro Patria zich in een geheel nieuw uniform. Pro Patria in een zwart gala uniform met geel afgezet en een zwarte kolbak met gele pluim, in april '83 kwam hier nog een show/zomer uniform bij, een gele blouson met zwarte baan  en een hoed met gele rand.   

Jong Pro Patria presenteerde zich in een zwarte broek, een zwart/gele cape (door ouders gemaakt), zwarte hoed met gele rand. In april '86 kwam ook hier een show/zomer uniform bij: een geel/zwarte blouson en een zwarte hoed met gele bies en gele pluim.

In 1981 werd het initiatief genomen tot het opzetten van een clubblad, de eerste uitgave van het blad verscheen in maart 1981 met de toepasselijke naam 'De Notenkraker'. Die naam werd in oktober 1992 verandert in 'Pro Patria Profiel'. Sinds 2004 hebben wij een maandelijkse nieuwsbrief waarin een ieder op de hoogte gebracht wordt van de gebeurtenissen rondom Pro Patria, Jong Pro Patria en de inmiddels opgerichte Stageband. Jong Pro Patria was ook een graag geziene gast in Nederland, België en Duitsland. In 1986 vierden zij het 25-jarig bestaan met een jeugd muziek spektakel in de wijk Dubbeldam. Op 6 september 1986 vond dit festival plaats dat naast Pro Patria mede georganiseerd werd door de  Dubbeldamse winkeliersvereniging. Maar liefs acht jeugdkorpsen verzorgden daar een grandioze show. Het Damplein was omgetoverd tot een waar taptoeterrein.

Intussen verhuisde de vereniging naar een andere repetitieruimte, vanaf 1968 kregen we met muziek- en zangvereniging O.B.K. en K.N.A. gebouw 'De Kooi' toegewezen. Vanaf 1997 is Pro Patria eigenaar van het gebouw; O.B.K en K.N.A. bestaan inmiddels niet meer.

Op 30 april 1991 hebben we onze uniformen vervangen. Voor de senioren werd dit een gala uniform: donkerblauwe broek met bies, wit jasje, witte shako met blauw/witte pluim en witte schoenen. Het showtenue bestond uit een witte blouson met groene banen en op de shako een wit/groene pluim, zelfde broek en schoenen. Voor de junioren werd het een donkerblauwe broek met blauwe bies, blauwe blouson met witte banen, zwarte hoed met blauwe band en witte pluim en witte schoenen.

Een van de hoogtepunten voor de senioren was een optreden in maart 1994 in het Spaanse Castellon de La Plana. Hier trad Pro Patria op met muziekgezelschappen uit Engeland, Duitsland, Zwitserland en Spanje.

Voor mensen die het niet meer zagen zitten om in een showkorps mee te doen, of voor hen die gestopt zijn bij het showkorps en toch graag muziek willen maken, is de Stageband opgericht op 23 februari 1995. Zij repeteren op donderdagavond onder het motto: 'op een gezellige manier een goed stuk muziek ten gehore brengen'. Vervolgens werd de naam van de vereniging gewijzigd in Pro Patria Muziekkorpsen.

Tijden veranderen en daarmee ook de vorm van vrije tijdsbesteding. Vandaar dat in 2002 besloten is om het showkorps om te vormen tot showorkest. Van "loop"orkest naar "zit" orkest dus. Geen taptoes en urenlange optochten meer met de daarbij behorende show- en marsrepetities. Deze koersverandering had het beoogde effect. Nu mogen we weer regelmatig nieuwe muzikanten begroeten.